Conclusies Postkaartenwandeling Zeedijk

In de vorige 2 artikels over onze postkaarten-wandeling hebben we de Zeedijk in zijn vroegere glorie bekeken. Het was wellicht de mooiste van onze Kust. Niet verwoest, noch door WO I, noch door WO II, (in tegenstelling tot bijv. Oostende of Nieuwpoort). De oorspronkelijke Zeedijk van 900 m was reeds voor 2/3 volbouwd vóór WO I. Hij heeft slechts beperkte oorlogsschade geleden tijdens Operatie Dynamo. Maar is ten prooi gevallen van de “immobilia haaien” op het einde van de jaren 60. Dan werd in bijna 10 jaar tijd onze “Belle Epoque Zeedijk” volledig afgebroken. Ik was dan ongeveer 15 jaar oud, zodat ik me nog goed de oude originele versie van de Zeedijk voor mijn ogen zie.

Lees verder

Zeedijk Oost

Herwerkte versie met de foto’s van de expo “De Zeedijk van De Panne in de belle époque” ( was van 9 december 2018 t/m 19 januari 2019).

We vervolgen onze postkaartenwandeling door de “Zeedijk” te bewandelen van het centrum richting Baaldje  Ook dit gedeelte was te tijde van de “Belle Époque-periode” reeds redelijk dicht bebouwd op uitzondering van het eerste woonblok (zie foto’s hieronder tussen Zeelaan en Walkierstraat).

Lees verder

Zeedijk West

Herwerkte versie met de foto’s van de expo “De Zeedijk van De Panne in de belle époque” ( was van 9 december 2018 t/m 19 januari 2019).

De tweede kiosk (van 1929 tot 1942). Bemerk de rolcabines die met de getijden verplaatst werden. Je kunt zelfs een paard zien om de cabines te verplaatsen.

In 1892 heeft grootgrondeigenaar Pedro Ollevier zijn duinen en zijn strand ontsloten via onze mooie gebogen Zeelaan. Vanaf dan werden in “De Panne – Bains” niet alleen ook “Grand Hotels” opgericht  maar ook vele mooie particuliere vakantiewoningen gebouwd op de volledige lengte van de Zeedijk destijds van de Golfstraat tot de Geitenweg. Voor de uitvoering van deze private wegenis en van de Zeedijk deed hij beroep op de Franse aannemer Arthur Bonzel. De zeereepduinen werd plat gemaakt voor 9 bouwzones, van 100 x 45 m. De duinen tussen de huidige Duinkerkelaan en de Zeelaan werden verkaveld, tezamen ongeveer 20 ha, maar met behoud van het duinenreliëf.
Tot aan de eerste wereldoorlog hadden wij samen met Oostende de mooiste mondaine “Promenade” van de Belgische kust: exact 900 m van de Golfstraat tot aan de Witte Berg.
Er werden gedurende deze “Belle Epoque periode” duizenden verschillende postkaarten uitgegeven, vandaar dit mooi artikel.

Lees verder

De Meeuwenlaan na de Eerste Wereldoorlog

E.H. Alfons De Ridder, de eerste pastoor van de in 1926 opgerichte ‘Onze Lieve Vrouw parochie’,  krijgt als  eerste opdracht  de bouw van de “Marktschool” met een voorlopige kapel (in de plaats van het Sint Jozefskappelletje dat moeilijk te verwarmen is). Bron DEPANNEVERBEELDT dus openklikken voor uitleg

De Meeuwenlaan was vóór de Eerste Wereldoorlog slechts een bescheiden zandweg met slechts 6 villa’s. Lees>>>>
De verkaveling Dumont-Bonzel werd dan reeds volgebouwd op een 10-tal tennisterreinen na (vb waar nu de Onze Lieve Vrouw Kerk). Vandaar dat men na de groten oorlog, voor de residentiële uitbreiding van de nieuwe badgemeente, de duinen ten oosten van de Zeelaan-Bad in een razend snel tempo heeft volgebouwd met mooie villa’s. Ook de aanzet naar deze nieuwe wijk werd mooi aangegeven door het opvallend ensemble mooie gebouwen op de hoek met de Nieuwpoortlaan: de Rotonde, de Pergola en het Hotel des Princes.
Na de Tweede Wereldoorlog werden van de recente villa’s er reeds meerdere herbouwd tot appartementsgebouwen. Deze tendens gaat snel verder, zeker voor de villa’s die geen koppelvilla zijn.
Hoe zal deze mooie laan er uitzien binnen enkele decennia?

Lees verder

De Meeuwenlaan vóór de Eerste Wereldoorlog

Villa ‘Les Paquerettes’ op de hoek Markt-Meeuwenlaan. Mijn geboortehuis.

In dit huis ‘Les Paquerettes  (=margerieten) werd ik geboren in 1943 (dus ik ben  “n’echte Pannenoar”). Begin van de jaren 50 werd dit huis grondig omgebouwd. Onderaan links werd een kristal- en porseleinwinkel ingericht (later langzaam geëvolueerd naar speelgoed). Rechts was het architectenbureau van mijn vader Jules Decoussemaeker (aanvankelijk met eigen uitstalraam).
In de Meeuwenlaan hebben wij als kind veel gevoetbald want dan was er nog bijna geen autoverkeer.
Deze interbellum-laan is veel minder oud dan de vroegere vooroorlogse Dumontwijk.

Lees verder

Eerste schepen Odiel Vanneste

Ir. Odiel Vanneste was een belangrijk man in De Panne. Als burgerlijk ingenieur heeft hij een bloeiend ijsfabriekje opgericht in onze gemeente.  Dit bevond zich tussen de Schoolweg en de Lindenlaan waar toen ook het Schelpenfabriekje van Sobry was . Lees>>>
Hij heeft een stempel gedrukt op het beleid van De Panne tijdens zijn 12-jarig ambt als schepen van Openbare Werken tussen 1952 en 1965 en achteraf als gemeenteraadslid van de Onafhankelijken. Hij was ook afgevaardigde beheerder van de s.a. “La Panne Fleurie”.

Lees verder

Welke gebouwen zijn beschermd in de Dumontwijk?

Een 3D beeld uit Google Earth van de grens van de Westelijke grens van de Dumontwijk

Op het einde van de 19de eeuw werd het strand en de duinen – waar nu De Panne-Bad- ontsloten voor het toerisme door de aanleg van de Zeelaan (1892). Na een explosieve groei aan  de Zeedijk (Kijk expo “De Zeedijk van De Panne in de Belle Epoque”>>>>) heeft deze verkaveling zich uitgebreid in de achterliggende duinen van Pedro Ollevier uit Veurne. Op bovenstaande kaart is de rode lijn te zien die de westelijk grens vormt tussen de destijds 2 grote duineigenaars van De Panne namelijk Ollevier  en Bortier. Niet verwonderlijk dat deze grens samenvalt met de huidige kadastergrenzen van de huidige percelen (quasi een loodrechte vanop het strand ter hoogte van de Geitenweg met een knik aan de Villa Diane in de Thiriarweg).
De andere “historische grenzen” waren de Zeedijk en de Zeelaan.
Welk erfgoed is er op vandaag in 2019 overgebleven?
Zeker niet alles in de Dumontwijk mag niet afgebroken worden.

Lees verder

De DUMONTs, 4 generaties architecten.

De Shell Building te Brussel © archistory

Ter gelegenheid van de expo ‘Alexis & co’,  van 14/9 tot 17/11 in de Sint-Gorikshallen te Brussel heeft ‘DE STANDAARD’ op zaterdag 14 september 2019  een artikel gepubliceerd over de architecten Dumont (lees verder). Immers volgend jaar verhuist de redactie van ‘De Standaard’ naar de Shell Building in hartje Brussel. Dit is ook een gebouw ontworpen door architect Alexis Dumont.
De titel van het Standaard artikel was: ‘Monumentaal en toch geraffineerd‘.
Het begin van de bekendheid begint in De Panne. “4 generaties architecten Dumont”: Albert, Alexis, Philippe en Yves: alle 
Dumonts.
Een toeristische troef uit te spelen door De Panne.

Lees verder

De 13 Albertiden

12 van de 13 kinderen van Albert en Marie-Célestine Dumont. Fotograaf is onbekend. Aan de villa l’Oiseau Bleu in De Panne rond 1902. Van L naar R: Alexis (1877-1962), Henri (1878-1961), Jacques (1879-1939), Anaïs (1880-1961), Pierre (1881-1957), André (1882-1961), Jean – afwezig op de foto (1884-1885), Marie alias ‘Mieke’ (1885-1973), Albert alias ‘Babiche’ (1885-1917), François (1886-1962), vader van Philippe en  grootvader van Yves, Etienne (1887-1958), Benjamin (1889-1916) en Auguste (1890-1912).  Privéverzameling (© ARCHYVES = persoonlijke archieven van Yves DUMONT).

In 2013 werd ter gelegenheid van De kinderen van “Flore@More” in de Dumontwijk een speciale gidsbeurt georganiseerd de “13 Albertiden”. Deze gidsbeurt werd de 3 opeenvolgende jaren aangeboden als een gratis wandeling gedurende dit evenement. Deze wandeling bezocht de nog bestaande bezienswaardigheden die herinneringen opwekken aan de Dumont familie. Het vertrekpunt was het monumentje met een bronzen  gedenkplaat ter ere van Albert Dumont (1853-1920) in de Dumontlaan. De kunstenaar is De Rudder.  Bij de inhuldiging van het monumentje, in 1926, werd volgende tekst voorgelezen door dichter Rency “…A lui, l’honneur d’avoir sauvé La Panne de la banalité, d’avoir su s’opposer à la rapacité des propriétaires en leur faisant refuser le droit de s’emparer de tout terrain disponible en les obligeant à laisser autour des chalets de gracieux jardinets..”
(Georges Rency was een zeer bekend Franstalig schrijver. Hij was de voorzitter van het ‘Comité du mémorial A. Dumont’ die gezorgd heeft voor de oprichting van het monument. Dokter en schepen Ver Eecke en Léon Demailly waren ondervoorzitter. Joseph Haps was schatbewaarder).
De kinderen van Albert Dumont waren gekend in de wijk en werden destijds de “Albertiden” genoemd. Met zijn verjaardag werden destijds 13 bloempotjes aan het Memorial neergezet door zijn kinderen en familie (dit werd herdacht in de Flore & More bloemententoonstelling van 2013 en volgende).

Lees verder

Eerste Hotels van ” ’t BAD”

Hotel Kursaal met erachter villa Bel-Air (d’Arippe) en Les Oyats (Pauline-Emelie Bortier),  en pavillon Bortier

In vorige DE BLIEDEMAKER werd duidelijk gemaakt dat de toeristische ontwikkeling van De Panne begonnen is in ” ’t Dorp” omstreeks 1870 (spoorlijn Lichtervelde-Duinkerke). Het eerste hoteletje dat aan zee gebouwd werd was niet in het latere De Panne -Bad maar tussen de huidige “Mont Blanc” (nu “Witte Berg”) en de Pannekalsijde (nu Koning Leopold I Esplanade). Dit was in 1874 en werd met een chic woord “Hotel Ter Kursaal” genoemd.

Lees verder